ജ്ഞാനക്കണ്ണൻ

ഞാനാ‘ണെ’ന്നൊരു ഭാവനയിങ്ങനെ..

ഞാൻ ‘പെണ്ണെ’ന്നൊരു ഭാവനയങ്ങനെ....!

അങ്ങനെയിങ്ങനെ ഭാവനപിണ്ഡി-

ച്ചിങ്ങനെയങ്ങനെവന്നുടനുടലും....!

‘ഞാ’നോ പെണ്ണല്ലാണല്ലെന്നതു

ജ്ഞാനക്കണ്ണാൽ കാണും താനും...!

ജ്ഞാനക്കണ്ണന്‍ ‘ഞാനെ’ ന്നെണ്ണു-

ന്നേരം മനമായ്ക്കാണ്മതിതെല്ലാം.

അങ്ങനെകാണും മനമല്ലാതി-

ന്നിങ്ങനെ കാണും ലോകവുമില്ല...!!

കാണുന്നേരം ജ്ഞാനക്കണ്ണിനു

'ഞാനെ'ന്നുണ്ടൊരു ഭാവം വേറേ...!

“ആരവിടെ” ന്നു തിരക്കുകിലെവിടേം

“ഞാനിവിടെ” ന്നേയുത്തരമുള്ളൂ....!

ഞാനോ രണ്ടില്ലെന്നതുകണ്ടാൽ

‘ഞാനും’ പോകും ‘നീയും’ പോകും...!

ആ വഴി ചെന്നു മുറയ്ക്കു തിരഞ്ഞാൽ

ജ്ഞാനം മുഖപടമടവേ മാററും.

ജ്ഞാനമുദിക്കുന്നേരമ്മുതലൊരു-

ഞാനേ കാണൂ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ..!!! 

                               -മധു,മുട്ടം

 

ധരണീ വസുമതി…പറയൂ…

പേജ്നമ്പരുകളില്ലാത്ത ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച്

   പേജ് നമ്പരുകളില്ലാത്ത ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച്

 ഈ ഏകാന്തത കാതിൽ തുളച്ചുകയറുന്ന നിശ്ശബ്ദതയാണ്……

എന്നാൽ ആത്മീയമായ ആ ഏകാന്തതയോ ദിവ്യകാവ്യങ്ങളുടെ മൗനമാണ്--- അനന്തവർണ്ണോത്സവങ്ങളുടെ അമൃതശുഭ്രത---- നിതാന്തനൃത്തോത്സവങ്ങളുടെ വിലാസനിശ്ചലത-!

ഈ ലൌകികമായ ഏകാന്തത— ഒറ്റവാക്കുള്ള ഈറൻ കവിതയാണ്… ;

ചിലപ്പോൾ അടുത്തടുത്തെത്തുന്ന ഭയത്തിന്റെ കാൽ‌പ്പെരുമാറ്റംകേൾക്കുന്ന നീണ്ട ഇടനാഴി-- ;

ഇടക്കെപ്പോഴോ ഒരു കാക്കക്കരച്ചിലിന്റെയോ…..അകലെ കേൾക്കുന്ന വിമാനയിരമ്പലിന്റെയോ ഈർക്കിൽത്തുണ്ടു തിരുകി കാതിൽ‌പ്പഴുതടച്ച് വിജനമായ ഒറ്റയടിപ്പാതയുടെ അറ്റത്തു കണ്ണുപാകിയിരിക്കുന്ന കുന്നിൻചരിവ്….  

ചിലപ്പോൾ നിനച്ചിരിക്കാത്ത നേരത്ത് രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നു കുങ്കുമപ്പൊട്ടിട്ട ഭൂപാളങ്ങൾ വെങ്കലത്താലവുമായി നടയ്ക്കലെത്തും……! അന്തിക്കു കാത്തിരിപ്പിന്റെ ചന്ദ്രോത്സവങ്ങൾ തുടങ്ങും. അത്തരം രാവുകളിൽ ആകാശത്തു കാവ്യോത്സവങ്ങളുടെ ചൊൽക്കാഴ്ചകൾ നടക്കും…

ഒറ്റയാൻകാറ്റു പൊടിപറത്തുന്ന മനസ്സിന്റെ വിജനതയുടെ വരണ്ട മൈതാനത്ത് രാത്രികളായി നീളുന്ന പകലുകളും പകലുകൾകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ രാത്രികളും യാത്രപറയാനറിയാതെ വന്നു നിൽക്കും…..

ഉദിക്കാൻ മറക്കുന്ന സൂര്യന്മാർ…

പകലിന്റെ തോളത്തു കരഞ്ഞുമയങ്ങുന്ന സന്ധ്യകൾ…

രാത്രിയുടെ ചങ്കുകലങ്ങിച്ചെമക്കുന്ന പുലർച്ചകൾ…

ഈ ഏകാന്തതയുടെ ചില രാത്രികൾക്കു…മൂകതപുതച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഇലഞ്ഞിച്ചുവടുണ്ട്... അതിന്റെ നീണ്ട നോട്ടത്തിന്റെ തുമ്പത്ത് ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു എട്ടുകെട്ടും…!    കറുപ്പുകഴിച്ചു മയങ്ങുന്ന അലർച്ചയുടെ ഒരു അറമുറിയുണ്ടവിടെ… ! പാതിരാവിൽ അതിൽ നിന്നു പാലപ്പൂമണമുള്ള നേരിയ ഒരു കാൽ‌പ്പെരുമാറ്റം പുറത്തേക്കൊഴുകി പാടവക്കത്തെ പാലമരത്തിൽ പുറംചാരി കാതോർത്തു നിൽക്കും…..!  അകലെ ആ ഏകാന്തതയുടെ പുഴയിലെ അകലുന്ന വഞ്ചിയിൽ ശ്യാംകല്ല്യാണി ഒരു ചാറ്റമഴയായി വിങ്ങിമായും....

ഈ ലൌകികമായ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ആളൊഴിഞ്ഞ അമ്പലപ്പറമ്പിലെ പെരുമ്പകലുകളുടെ നട്ടുച്ചകളിൽ തോടിയുടെ പകൽ‌പ്പൂരങ്ങൾ കാണാം…! അപരാഹ്നം തൊഴുതുമടങ്ങവെ ഉള്ളുപൊട്ടിനിൽക്കുന്ന സാലഭഞ്ജികയുടെ ഷഹാന കേൾക്കാം…

ഈ ലൌകികമായ ഏകാന്തത ചിലപ്പോൾ മീനസന്ധ്യകളിലെപടിഞ്ഞാറൻചക്രവാളത്തെപ്പോലെയാണ്—  കറുക്കാനും പെയ്യാനുമറിയാതെ തുടുത്ത കുഞ്ഞുമേഘങ്ങളെ നിസ്വയായ ഒരു അമ്മയെപ്പോലെ മാറിലണച്ച് വിങ്ങാനും വിതുമ്പാനുമാകാതെ ചുമ്മാതങ്ങനെ നിൽക്കും….

ഏന്നാൽ… ആ ആത്മീയമായ ഏകാന്തതയോ……? സ്വയംപ്രഭയുള്ള സുസ്മിതത്തിന്റെ സാമ തലോടുന്ന ആൽച്ചുവട്-! ഭയത്തിന്റെ ആ ലൌകികമായ ഏകാന്തത ഈ സ്വയംപ്രഭയിൽ വിളറിമാഞ്ഞ് അഭയമായി തെളിഞ്ഞുവരും…..!!                                                                                                                                                                        -മധു,മുട്ടം

.

ചോദ്യവും ഉത്തരവും

ചോദ്യം -:  

മുടിപ്പാൻ നടപ്പോ-

നുടുക്കെന്തിനച്ചെം-

ജ്ജടയ്ക്കെന്തിനി-

പ്പൊന്മതിത്തെല്ല-

തോർത്താൽ

ഉടുപ്പില്ലരയ്ക്കും….

അരപ്പങ്കുമയ്ക്കും…!!

പഠിക്കുന്നിടം നന്നു

കോടാലിരാമാ…!!!

ഉത്തരം -: 

പഠിപ്പേൻ മുടിപ്പിൻ

മുടിപ്പക്കലേശ-

പ്പൊടിപ്പൊന്നു-

ചൂഡന്നടിപ്പൂവുചൂടി…

അരയ്ക്കുള്ള മാനം 

രതിക്കുള്ളകാലം

ഉമയ്ക്കും തുടിയ്ക്കുമ-

ക്കാമാരിയോഗം…..! 

            --മധു,മുട്ടം

 

പുലിയെത്തിന്നു മടങ്ങി വരുമ്പോള്‍...

 

“പുലിയെത്തിന്നു മടങ്ങും വമ്പനെ

 എലി  പിടി കൂടിത്തിന്നുകളഞ്ഞു --!!”

“എന്തൊരു കഥയിതു കൂവേ--!?” “ഹല്ലി-

ന്നെന്തിനു കോപം നേരുരചെയ്താൽ--!”

“നേരെന്നുള്ളൊരു കാര്യം ലോക-

ത്താരെവിടെന്നതു നേരേകണ്ടു-!?”

“കണ്ടവയൊന്നും നേരല്ലെന്നതു

പണ്ടേ ഗുരുവരരരുളിയ നാട്ടിൽ

ഇണ്ടലിതെന്തിനു…?!  വിണ്ടലർനാഥൻ

തണ്ടിലിരുന്നും തെണ്ടിപ്പോകാം !!”
                             

                     --മധു,മുട്ടം 

 

കഠിനമായ അകലം

കഠിനമായ അകലം

സത്യാന്വേഷിയായ ഒരു പുതിയ ശിഷ്യൻ താൻ പുത്തനായി പണിയിച്ച പരിഷ്കൃതമായ രമ്യഹര്‍മ്മ്യം ഗുരുവിനെ കാണിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ  അഭിമാനപൂർവം ആനയിക്കുകയാണ്.

കോടികൾ ചെലവഴിച്ച വീടിന്റെ ഗേറ്റിലെത്തി ആ ബഹുനിലമാളിക കണ്ട ഗുരു ആ ശിഷ്യനോടു പറഞ്ഞു:

“ഓഹോ-! സന്തോഷത്തിൽ നിന്ന് താൻ ഇത്ര കഠിനമായ അകലത്തിലാണെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ബോധ്യമായത്-!”

                                                                                                -മധു,മുട്ടം 

                                                       

                                                                                                                                                            

                                  

കാക്കവിളക്ക്

                                         

                           

കാലം കരളിന്റെ കന്നേപ്പറമ്പിലെ

കാവായിമാറിയാറെ….,

കൗമാരമോഹനീലാഞ്ജനമൗനങ്ങൾ

കല്ലായിമാറിയാറെ….

കാക്കവിളക്കു കൊളുത്തിയില്ലിന്നോളം

കാവൂട്ടൊരുക്കിയില്ല...,

കാവിയുടുത്തന്നിറങ്ങവേ വന്നൊന്നു

കൈകൂപ്പിനിന്നുമില്ല...

കാറ്റുനക്കാത്ത...കരിന്തിരികത്താത്ത

വാക്കുമാത്രം തെളിപ്പൂ.... ഇന്നീ  

വാക്കുമാത്രം......

                      -മധു,മുട്ടം